غَريِبَة : ( ع . ص ) . تأنيث غريب . ( منتهى الارب ) . ج غريبات ، غرائب . ( اقرب الموارد ) . نقيلة . ( منتهى الارب ) . ر . ك - : غريب . هر چيز نادر و بيگانه . هر چيز لطيف و ظريف و خوشنواز . هر چيز نو و بديع . ( ناظم الاطباء ) . در تداول فارسى ، بيگانه . اجنبى . مقابل خودى . مقابل آشنا . غَريزى : ( ع . ص نسبى ) . منسوب به غريزة . ر . ك - : غريزه . طبيعى چه غريزه به معنى طبيعت است . ( غياث اللغات ) . ذاتى . جبلى . فطرى . خِلْقى . نهادى . سرشتى . مقابل مكتسب . غَزالى : ( ص نسبى ) . ( ا ) . در اصطلاح طب قسمى از نبض است . غَسالة : ( ع . ا ) . چوبك . اشنان . « 1 » غَسّالة : ( ع . ص ) . صيغهء مبالغه از غَسل . مؤنث غسال . زن شوينده . غَسْل : ( ع . مص ) . شستن . تطهير با آب و زايل كردن چرك و مانند آن با روان كردن آب بر آن . ( اقرب الموارد ) . محو كردن و از ميان بردن نوشته . « 2 » غُسْل : ( ع . مص ) . تطهير با آب و زايل كردن چرك و مانند آن با روان كردن آب بدان . و اين كلمه مصدر است و بعضى آن را اسم مصدر از اغتسال دانسته‌اند . ( اقرب الموارد ) . روان شدن آب است به طور اطلاق . ( كشاف اصطلاحات الفنون ) . اغتسال . شستن . در شرع به معنى روان شدن آب بر تمام بدن است . ( كشاف اصطلاحات الفنون ) . شست و شو كردن تمام بدن و سر شستن ، و با لفظ زدن و برآمدن و كردن و دادن استعمال شود و پسين را ( غسل دادن را ) اكثر بر ميت اطلاق كنند . ( آنندراج ) . ( ا ) . آبى كه بدان غسل كنند . ( بحر الجواهر ) . شستگى . ( منتهى الارب ) . خطمى . ( منتهى الارب ) . غُسُل : ( ع . مص ) . به معنى غُسل . ( منتهى الارب ) . سر شستن . شست و شوى تمام بدن . لغتى است در غسل و اسم است از غَسَلَ . ( اقرب الموارد ) . شستگى . ( منتهى الارب ) . غُسل . ر . ك - : غُسل . آب غسل . خطمى . ( منتهى الارب ) . غَشِّى : ( ع . ص ) . بيهوش گرديدن . ( منتهى الارب ) . روى دادن به كسى آنچه فهم او را بپوشاند ، و آن كس را مغشى عليه گويند . ( اقرب الموارد ) . ضعف . بى خود شدن . بى خودى . در كشاف اصطلاحات الفنون آمده : « غشى به ضم غين و سكون شين ، و مشهور به فتح

--> ( 1 ) . دزى ، ج 1 ، ص 6 . ( 2 ) . همان ، ج 2 ، ص 212 .